باور
یکی از ویژگیهای مهم هر مدیریتی، باور کردن و پذیرفتن تواناییهای دیگران است. به ویژه در کار نتورک این ویژگی اهمیت بیشتری دارد؛ چرا که «شما باید دیگران را جانشین خود کنید».
هیچکس در ابتدا کامل نیست. وقتی شما وظیفهای را به دوش کس دیگری اما اگر پدر و مادری، به دلیل این که فرزندشان هنوز راه رفتن بلد نیست و ممکن است بیفتد، همیشه او را بغل کنند، آن بچه هرگز و هرگز راه رفتن را یاد نخواهد گرفت. مسألهی دیگر برخورد ما با اشتباهات دیگران است. پدر و مادر، باور دارند که فرزندشان با وجود این که حالا فقط یک قدم برمیدارد، به زودی خواهد دود. برای همین، وقتی که میافتد، سرزنش و اخموتخم نمیکنند؛ بلکه با خنده و بازی، کودک را به برداشتن یک قدم بیشتر و امتحان کردن دوباره و دوباره و دوباره تشویق میکنند.
همهی ما راه رفتن را همینطور یاد گرفتهایم و همینطور به فرزندانمان یاد دادهایم؛ پس چرا فکر میکنیم در کارهای دیگر طور دیگری است؟
